ఆ నగరంలోని అత్యంత ఖరీదైన ఫైవ్ స్టార్ హోటల్ అది. కింద బ్యాంక్వెట్ హాల్ లో పార్టీ చాలా గ్రాండ్ గా జరుగుతోంది. చెవులు పగిలిపోయేంత పెద్ద సౌండ్ తో మ్యూజిక్ మోగుతోంది. లైట్ల జిలుగులు, మద్యం మత్తు, డ్యాన్సులతో ఆ ప్రదేశం అంతా ఒక మాయలోకంలా ఉంది. కానీ ఆ పార్టీలో ఉన్న అందరి కళ్లూ ఒకే ఒక్కడి మీద ఉన్నాయి. అతనే రాజ్వీర్ గులేరియా.
ఆరడుగుల ఎత్తు, విశాలమైన భుజాలు, కండలు తిరిగిన దేహం... వీటన్నింటికి మించి అతని కళ్లలో ఒక అంతుచిక్కని క్రూరత్వం, ఒక విధమైన కోల్డ్ నెస్ ఉంటాయి. అతను ఎవరితోనూ అనవసరంగా మాట్లాడడు. ఒకవేళ మాట్లాడితే అది శాసనం లాగే ఉంటుంది. ఎవరినైనా తన కంటి చూపుతోనే భయపెట్టగల సత్తా ఉన్నవాడు. ఆ రోజు రాజ్వీర్ పార్టీలో మామూలు కంటే ఎక్కువగానే మద్యం సేవించాడు. ఆ ఆల్కహాల్ మత్తు అతని నరనరాల్లోకి పాకుతోంది. అతని కళ్లు ఎర్రగా మారాయి. తల కొద్దిగా బరువుగా అనిపించడంతో, ఇక పార్టీలో ఉండలేక తన రూమ్ కి వెళ్లడానికి పైకి అడుగులు వేశాడు.
అతను నడుస్తుంటే అతన్ని ఆపడానికి ఎవరికీ ధైర్యం సరిపోలేదు. అతని అసిస్టెంట్లు, బాడీగార్డ్స్ కూడా అతనికి కాస్త దూరంగానే నడుస్తున్నారు. "మీరు ఇక్కడే ఉండండి, నా రూమ్ కి ఎవరూ రావద్దు," అని తన గంభీరమైన వాయిస్ తో వార్నింగ్ ఇచ్చి లిఫ్ట్ ఎక్కాడు రాజ్వీర్.
నాలుగో ఫ్లోర్ కి చేరుకున్నాడు. మత్తులో కళ్లు సరిగ్గా కనపడటం లేదు. అతని రూమ్ నెంబర్ 405. కానీ అతను తూలుతూ వెళ్లి 403వ నెంబర్ గది తలుపులు నెట్టాడు. ఆశ్చర్యంగా ఆ తలుపు సరిగ్గా లాక్ చేయబడి లేదు. నెమ్మదిగా డోర్ తీసుకుని లోపలికి వెళ్లాడు. గదిలో చిన్న నైట్ బల్బ్ మాత్రమే వెలుగుతోంది. బెడ్ మీద ఒక అమ్మాయి దుప్పటి కప్పుకుని ప్రశాంతంగా నిద్రపోతోంది. ఆమె పేరు అరుణ. చాలా అమాయకురాలు, సున్నితమైన మనస్తత్వం ఉన్న అమ్మాయి. తన ఫ్రెండ్ బర్త్ డే పార్టీకి వచ్చి, అలసిపోయి ఆ హోటల్ రూమ్ లోనే నిద్రపోయింది.
మత్తులో ఉన్న రాజ్వీర్ కి అది తన రూమ్ కాదని కానీ, ఆ అమ్మాయి ఎవరో తనకు తెలియదని కానీ ఆలోచించే స్థితిలో లేడు. తన గదిలోకి ఎవరో అమ్మాయి వచ్చిందేమో అనుకున్నాడు. అతని అడుగుల చప్పుడుకి అరుణకు మెలకువ వచ్చింది. కళ్లు తెరిచి చూసేసరికి తన ముందు ఒక అపరిచిత వ్యక్తి, రాక్షసుడిలా నిలబడి ఉన్నాడు.
"ఎవ... ఎవరు మీరు? నా రూమ్ లోకి ఎందుకొచ్చారు?" భయంతో వణుకుతూ అడిగింది అరుణ.
రాజ్వీర్ పెదవులపై ఒక క్రూరమైన చిరునవ్వు వెలిసింది. "నా రూమ్ లోకి వచ్చి... నన్నే ఎవరు అని అడుగుతున్నావా?" అంటూ తన కోట్ తీసి పక్కన విసిరేసి ఆమె వైపు అడుగులు వేశాడు.
"ప్లీజ్... బయటకి వెళ్ళండి... ఇది నా రూమ్, మీరు పొరబడ్డారు..." అంటూ అరుణ వెనక్కి జరగడానికి ప్రయత్నించింది. కానీ రాజ్వీర్ ఆమె మాటలు వినే స్థితిలో లేడు. ఒకే ఒక్క ఉదుటున ఆమె మీదకు దూకి, ఆమె రెండు చేతులను గట్టిగా పట్టుకుని బెడ్ కి అదిమిపెట్టాడు.
"అరవకు... నోరు మూసుకుని సైలెంట్ గా ఉండు!" అని చాలా హార్ష్ గా, కోపంగా గర్జించాడు రాజ్వీర్. ఆ గొంతులోని కాఠిన్యానికి అరుణ గుండె ఆగినంత పనైంది. ఆమె కళ్ళలోంచి నీళ్లు ధారగా కారుతున్నాయి.
"వదలండి... ప్లీజ్ నన్ను వదిలేయండి..." అంటూ ఆమె ఎంత బతిమాలుకున్నా రాజ్వీర్ లో ఏమాత్రం జాలి కనిపించలేదు. ఆమె మృదువైన మెడ మీద తన పెదవులతో బలంగా ముద్దులు పెట్టడం మొదలుపెట్టాడు. ఆమె ఎంత గింజుకున్నా, అతని బలమైన చేతుల ముందు ఆమె శక్తి సరిపోలేదు. అతని స్పర్శలో ప్రేమ లేదు, కేవలం ఒక మృగత్వం, ఒక అధికారం మాత్రమే ఉన్నాయి. ఆమె మెడ, భుజాల మీద తన పెదాలతో గాయాలు చేస్తున్నాడు.
"చాలా అల్లరి చేస్తున్నావ్... నిశ్శబ్దంగా ఉండటం నీకు చేతకాదా?" అంటూ ఆమె ముఖాన్ని పట్టుకుని తన వైపు తిప్పుకుని మరింత కోపంగా అన్నాడు రాజ్వీర్.
అరుణ ఏడుస్తూనే, "అలా చేయకండి... నేను మీకు దండం పెడతాను... నా జీవితం నాశనం చేయకండి," అని ప్రాధేయపడింది. కానీ ఆ రాత్రి ఆ కామాంధకారంలో రాజ్వీర్ కి ఆమె కన్నీళ్లు కనిపించలేదు, ఆమె వేదన వినిపించలేదు. తన ఇష్టప్రకారం ఆమెతో ప్రవర్తించాడు. ఆ రాత్రి ఒక అమాయకురాలి జీవితం, ఒక రాక్షసుడి మత్తులో నలిగిపోయింది. ఆమె ఆపడానికి శతవిధాలా ప్రయత్నించింది, చేతులతో అతన్ని నెట్టేసింది, గోళ్లతో గీకింది... కానీ ఆ మృగం ముందు ఆమె ఏమీ చేయలేకపోయింది. అలిసిపోయి, కన్నీళ్లతోనే స్పృహ కోల్పోయింది.
ఉదయం లేత సూర్యకిరణాలు ఆ గది కిటికీలోంచి లోపలికి పడుతున్నాయి.
నెమ్మదిగా కళ్లు తెరిచింది అరుణ. ఒళ్లంతా చెప్పలేనంత నొప్పి. తన బట్టలు చిరిగిపోయి ఉన్నాయి. గది అంతా అస్తవ్యస్తంగా ఉంది. పక్కకి తిరిగి చూసేసరికి, నిన్న రాత్రి తన పాలిట యముడిలా మారిన ఆ వ్యక్తి, ప్రశాంతంగా నిద్రపోతున్నాడు. నిన్న రాత్రి జరిగిన ఘోరం గుర్తొచ్చి అరుణ గుండె పగిలేలా ఏడ్చింది. తన చేతులతో ముఖం దాచుకుని కుమిలికుమిలి ఏడ్చింది.
"నాకెందుకు ఇలా జరిగింది? దేవుడా... నేనేం పాపం చేశాను? నా జీవితం ఇలా ఒక రాక్షసుడి చేతిలో నాశనమైపోయిందే..." అని మనసులోనే రోదించింది. వాష్ రూమ్ కి వెళ్లి అద్దంలో తనను తాను చూసుకుంది. మెడ మీద, భుజాల మీద నిన్న రాత్రి అతను చేసిన గాయాలు, పంటి గాట్లు స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి. వాటిని చూస్తుంటే ఆమెకు అసహ్యం వేసింది. గబగబా కన్నీళ్లు తుడుచుకుని, తన బట్టలు సర్దుకుని, ఆ గదిలోంచి ప్రాణభయంతో బయటకి పరుగులు తీసింది. ఆ హోటల్ కారిడార్ లో నడుస్తున్నప్పుడు ప్రతి ఒక్కరూ తననే చూస్తున్నారన్న భావన ఆమెను మరింత కృంగదీసింది.
ఎలాగోలా ఒక క్యాబ్ పట్టుకుని తన ఇంటికి చేరుకుంది అరుణ.
తలుపు తీయగానే వాళ్ల అమ్మ ఎదురుగా వచ్చింది. అరుణ ముఖం పీక్కుపోయి ఉండటం, కళ్లు ఏడ్చి ఏడ్చి ఉబ్బిపోయి ఉండటం చూసి ఆవిడ కంగారు పడింది.
"ఏమైందే అమ్మా? ఎందుకలా ఉన్నావ్? రాత్రి ఫ్రెండ్స్ తో పార్టీ అన్నావు కదా, రాత్రి కూడా ఇంటికి రాలేదు... ఏమైనా జరిగిందా?" అంటూ ఆందోళనగా అడిగింది.
అప్పుడే అక్కడికి వాళ్ల నాన్న, అన్నయ్య కూడా వచ్చారు. "అవునమ్మా అరుణ, ఎవరైనా నిన్ను ఏమైనా అన్నారా? చెప్పమ్మా, వాళ్ల సంగతి నేను చూస్తాను," అన్నాడు వాళ్ల అన్నయ్య.
వాళ్ల ప్రేమని చూసి అరుణకు ఇంకాస్త ఏడుపు వచ్చింది. కానీ, రాత్రి జరిగిన నిజం చెబితే వాళ్లు తట్టుకోలేరని, ఆ రాక్షసుడు ఎవరో కూడా తనకు తెలియదని, ఒకవేళ తెలిసినా వాళ్లు అతని ముందు నిలబడలేరని ఆమెకు తెలుసు. కన్నీళ్లను బలవంతంగా దిగమింగుకుని...
"ఏం లేదమ్మా... పార్టీలో ఫ్రెండ్స్ అందరం చాలా సేపు డ్యాన్స్ చేశాము. బాగా అలిసిపోయాను. అందుకే హోటల్ లోనే నిద్రపోయాను. తలనొప్పిగా ఉంది, కొద్దిసేపు పడుకుంటాను," అని అబద్ధం చెప్పి తన గదిలోకి వెళ్లిపోయింది. గదిలోకి వెళ్లగానే తలుపు గడియ పెట్టుకుని, నేల మీద కూలబడి, నోట్లో చీర కొంగు పెట్టుకుని ఎవరికీ వినపడకుండా వెక్కి వెక్కి ఏడ్చింది. తన స్వచ్ఛమైన జీవితంపై పడిన ఆ నల్లటి మచ్చను తలచుకుని కుమిలిపోయింది.
ఇటువైపు హోటల్ లో ఉదయం పది గంటలవుతోంది.
తల పగిలిపోయే నొప్పితో నెమ్మదిగా కళ్లు తెరిచాడు రాజ్వీర్. కళ్లు తెరుస్తూనే గది చుట్టూ చూశాడు. అది తన గది కాదని అర్థమైంది. పక్కన బెడ్ షీట్ నలిగిపోయి ఉంది. బెడ్ మీద ఒక గాజు ముక్క పగిలి ఉంది. రాత్రి జరిగిన సంఘటనలు మెల్లగా అతనికి గుర్తొస్తున్నాయి. తను మత్తులో ఒక రూమ్ లోకి రావడం, అక్కడ ఒక అమ్మాయి ఉండటం... ఆమె ఏడుస్తున్నా వినకుండా తను ఆమెతో గడిపిన తీరు అన్నీ ఫ్లాష్ బ్యాక్ లా కళ్ల ముందు కదిలాయి.
అతను రెండు చేతులతో తల పట్టుకున్నాడు. "షిట్! నేనేం చేశాను? ఎంత మత్తులో ఉన్నా... నా ఇష్టానికి వ్యతిరేకంగా ఒక అమ్మాయితో... అదీ ఆమెకు ఇష్టం లేకుండా..." అని క్షణకాలం అతని మనసులో ఒక రకమైన గిల్ట్ కలిగింది. అతను సాధారణంగా ఎవరినీ లెక్కచేయని మనిషి, కానీ నిన్న రాత్రి ఆమె ఏడుపు, ఆమె భయం అతన్ని ఇప్పుడు వెంటాడుతున్నాయి.
బెడ్ మీద ఉన్న దిండుకి ఆమె సువాసన ఇంకా అంటిపెట్టుకునే ఉంది. ఆ వాసన పీల్చగానే, రాజ్వీర్ లోపల ఉన్న గిల్ట్ పోయి, దాని స్థానంలో ఒక వింతైన ఫీలింగ్ మొదలైంది. ఆమె భయంతో వణికిన తీరు, ఆమె పెదవుల వణుకు, ఆమె సున్నితమైన శరీరం... అన్నీ అతనికి మళ్లీ మళ్లీ గుర్తొచ్చాయి.
"ఆమె నాకు కావాలి..." అని గట్టిగా తనలో తాను అనుకున్నాడు. ఆ మాటలో ప్రేమ లేదు, ఒక క్రూరమైన పట్టుదల, తన సొంతం చేసుకోవాలనే ఆధిపత్యం ఉన్నాయి.
వెంటనే తన ఫోన్ తీసుకుని తన పర్సనల్ అసిస్టెంట్ 'విక్రమ్' కి కాల్ చేశాడు.
రెండు నిమిషాల్లో విక్రమ్ భయం భయంగా గదిలోకి వచ్చాడు. గది పరిస్థితి చూడగానే విక్రమ్ కి రాత్రి ఏం జరిగిందో అర్థమైపోయింది.
"బాస్... రాత్రి..." అంటూ విక్రమ్ నత్తిగా మాట్లాడబోయాడు.
"రాత్రి నేను వేరే రూమ్ లోకి వస్తుంటే మీరెందుకు నన్ను ఆపలేదు?" అని చాలా కూల్ గా, కానీ ఎముకలు కొరికేంత చల్లటి స్వరంతో అడిగాడు రాజ్వీర్.
విక్రమ్ చేతులు కట్టుకుని వణుకుతూ, "సారీ బాస్... మేము బయటే ఉన్నాం. కానీ మీరు ఆల్కహాల్ మత్తులో చాలా అగ్రెసివ్ గా ఉన్నారు. మీ దరిదాపుల్లోకి రావొద్దని మీరే వార్నింగ్ ఇచ్చారు. ఆ టైంలో మిమ్మల్ని ఆపే ధైర్యం మాకు లేకపోయింది బాస్. తప్పు అయిపోయింది, మమ్మల్ని క్షమించండి," అన్నాడు.
రాజ్వీర్ సోఫాలో కాలు మీద కాలు వేసుకుని కూర్చుని, ఒక సిగరెట్ వెలిగించాడు. పొగను గాలిలోకి వదులుతూ, "జరిగిన దాని గురించి నాకు అనవసరం. ఈ రూమ్ ఎవరి పేరు మీద బుక్ అయిందో కనుక్కో. రాత్రి ఈ గదిలో ఉన్న ఆ అమ్మాయి ఎవరు? ఎక్కడుంటుంది? ఆమె బ్యాక్ గ్రౌండ్ ఏంటి? ప్రతి చిన్న డీటెయిల్ నాకు తెలియాలి," అన్నాడు.
"ఓకే బాస్, ఈ రోజే కనుక్కుంటాను."
"జస్ట్ కనుక్కోవడం కాదు విక్రమ్... మరో రెండు రోజుల్లో ఆ అమ్మాయి నా ముందు ఉండాలి. ఇది ఆర్డర్!" అంటూ సిగరెట్ ని యాష్ ట్రే లో బలంగా నలిపేశాడు రాజ్వీర్. అతని కళ్ళలో ఇప్పుడు ఆమెను ఎలాగైనా తన గుప్పిట్లోకి తెచ్చుకోవాలనే మూర్ఖత్వం కనిపిస్తోంది.
అరుణ జీవితంలో రేగబోయే తుఫానుకి ఇది ఒక చిన్న ఆరంభం మాత్రమే అని ఆ క్షణంలో ఎవరికీ తెలియదు. రాజ్వీర్ కంట్లో పడిన ఏ వేటా తప్పించుకోలేదు. ఇప్పుడు అతని గురి అరుణ మీద పడింది.
ఆ భయంకరమైన రాత్రి గడిచి రెండు రోజులైంది. కానీ అరుణ మనసులో మాత్రం ఆ రాత్రి ఇంకా చీకటిగానే మిగిలిపోయింది. హోటల్ గదిలో ఆ రాక్షసుడు తనని బలితీసుకున్న క్షణాలు ఆమె కళ్ల ముందు ఒక పీడకలలా పదే పదే మెదులుతూనే ఉన్నాయి. పగలు కుటుంబ సభ్యుల ముందు సాధారణంగా ఉండటానికి ఆమె పడుతున్న నరకయాతన అంతా ఇంతా కాదు. నవ్వుతూ మాట్లాడాలని ప్రయత్నిస్తున్నా, ఆమె పెదవులు వణుకుతున్నాయి. కళ్లలో ఎప్పుడూ ఒక తెలియని భయం నిండి ఉంటోంది.
ఉదయం బ్రేక్ ఫాస్ట్ టేబుల్ దగ్గర అరుణ అన్నం ముట్టుకోకుండా అలాగే చూస్తూ కూర్చుంది. ఆమె ప్లేట్ వైపు చూసిన వాళ్ల అమ్మ, "ఏంటమ్మా అరుణ... రెండు రోజుల నుంచి చూస్తున్నాను, సరిగ్గా తినడం లేదు. నిద్ర కూడా పోతున్నట్టు లేవు. కళ్ల కింద నల్లటి వలయాలు వచ్చాయి. ఏమైంది తల్లి? ఒంట్లో బాగోలేదా?" అని ప్రేమగా అడిగింది.
ఆ మాటలకు అరుణ ఉలిక్కిపడింది. గుండె వేగం పెరిగింది. "ఏ... ఏం లేదమ్మా. ప్రాజెక్ట్ వర్క్ ఎక్కువగా ఉంది. అందుకే కొంచెం స్ట్రెస్ గా ఉంది. అంతే తప్ప ఏమీ లేదు," అని తడబడుతూ అబద్ధం చెప్పింది. వాళ్ల నాన్న పేపర్ చదువుతూ, "అదేంటమ్మా, అంత స్ట్రెస్ అయితే లీవ్ పెట్టుకుని ఇంట్లో రెస్ట్ తీసుకోవచ్చు కదా. నీ ఆరోగ్యం కంటే ఏదీ ముఖ్యం కాదు మాకు," అన్నాడు. వాళ్ళ ప్రేమ చూస్తుంటే అరుణకు కన్నీళ్లు ఆగలేదు. వెంటనే అక్కడి నుంచి లేచి, "నాకు ఆకలిగా లేదు నాన్నా, నేను నా గదిలోకి వెళ్తున్నాను," అని చెప్పి వేగంగా తన గదిలోకి వెళ్లిపోయి తలుపు గడియ పెట్టుకుంది.
అద్దం ముందు నిలబడి తనను తాను చూసుకుంది. మెడ మీద అతను చేసిన గాయాలు ఇంకా ఎర్రగానే ఉన్నాయి. వాటిని చూసినప్పుడల్లా ఆమెకు తన మీద తనకే అసహ్యం వేస్తోంది. "ఎందుకు దేవుడా... నా బతుకు ఇలా ఎందుకు చేశావు? నేను ఏ తప్పు చేయలేదే, నాకెందుకు ఈ శిక్ష?" అని కన్నీళ్లు పెట్టుకుంది. ఆ నరకం నుంచి ఎలా బయటపడాలో ఆమెకు అర్థం కావడం లేదు. తన మానాన తను బతుకుతున్న తన జీవితంలోకి ఆ రాక్షసుడు ఎందుకు వచ్చాడో, అసలు అతను ఎవరో కూడా ఆమెకు తెలియదు.
మరోవైపు నగర నడిబొడ్డున ఉన్న అత్యంత ఎత్తైన గులేరియా కార్పొరేట్ టవర్స్.
ఆ భవనంలోని టాప్ ఫ్లోర్ లో ఉన్న రాజ్వీర్ ఛాంబర్ ఒక సామ్రాజ్యాన్ని తలపిస్తుంది. ఎక్కడా చిన్న శబ్దం కూడా వినిపించని నిశ్శబ్దం ఆ గదిలో ఉంది. రాజ్వీర్ తన రివాల్వింగ్ చైర్ లో కూర్చుని, చేతిలోని ఖరీదైన లైటర్ తో ఆడుకుంటున్నాడు. అతని ముఖంలో ఎలాంటి భావాలు లేవు. కళ్లు మాత్రం ఏదో తీవ్రమైన ఆలోచనలో ఉన్నాయి. అప్పుడే తలుపు కొట్టి అతని పర్సనల్ అసిస్టెంట్ విక్రమ్ లోపలికి వచ్చాడు. అతని చేతిలో ఒక ఫైల్ ఉంది.
"బాస్... మీరు అడిగిన ఇన్ఫర్మేషన్ మొత్తం తెచ్చాను," అని భయం భయంగా ఆ ఫైల్ ని టేబుల్ మీద పెట్టాడు విక్రమ్.
రాజ్వీర్ లైటర్ ని ఆపి, నెమ్మదిగా ఆ ఫైల్ తీసుకున్నాడు. ఫైల్ ఓపెన్ చేయగానే అందులో అరుణ ఫోటో కనిపించింది. ఆ ఫోటో చూడగానే రాజ్వీర్ కళ్లలో ఒక వింతైన మెరుపు మెరిసింది. ఆమె అమాయకమైన ముఖం, భయంతో చూస్తున్న కళ్లు... అన్నీ అతన్ని కట్టిపడేశాయి. ఫోటోలోని ఆమె ముఖం మీద తన వేలితో నెమ్మదిగా స్పృశించాడు. అతనిలో తెలియని ఒక ఆనందం, ఒక ఆధిపత్య భావన కట్టలు తెంచుకున్నాయి. కానీ ఆ భావాలను తన ముఖంలో కనిపించనివ్వకుండా చాలా కఠినంగా మారాడు.
Comments